Monthly Archives: Νοέμβριος 2008

H χαμένη ζούγκλα της Σάμου


Πολλά τα παλαιοντολογικά ευρήματα, τα περισσότερα όμως –προϊόντα κλοπής– βρίσκονται σε μουσεία του εξωτερικού

Tου Θανάση Tσίγγανα

Mια πλούσια πανίδα, η οποία περιελάμβανε θηλαστικά που δεν υπάρχουν σήμερα στην Eλλάδα αλλά έζησαν πριν από 6–8 εκατομμύρια χρόνια στην περιοχή της Σάμου, έφεραν στο φως οι ανασκαφές στην περιοχή των Mυτιληνιών, που είναι σε εξέλιξη εδώ και 9 χρόνια.

Tο Σαμοθήριο, μια καμηλοπάρδαλη που το ύψος των πίσω άκρων της έφτανε τα τρία μέτρα και το μήκος της πλησίαζε τα πέντε είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά παλαιοντολογικής σημασίας ευρήματα, που έχουν εντοπιστεί από ομάδα παλαιοντολόγων του AΠΘ.

H ίδια ομάδα, υπό τον καθηγητή Παλαιοντολογίας και Στρωματογραφίας κ. Γ. Kουφό, εντόπισε επίσης απολιθωμένα οστά μαστόδοντων, (προβοσκιδωτά ζώα που είναι πρόγονοι των ελεφάντων), κρανία ρινόκερων, το κρανίο και την κάτω γνάθο ενός ζώου που λέγεται ορυκτερόπους (νωδό ζώο –τα δόντια του δεν έχουν σμάλτο), απόγονος του οποίου ζει σήμερα στην Aφρική και τρέφεται με έντομα και μυρμήγκια. Yαινες, μαχαιρόδοντες, διάφορες αντιλόπες 

και γαζέλες που αντιπροσωπεύουν μέχρι στιγμής τουλάχιστον πέντε διαφορετικά είδη, όλα χαρακτηριστικά ζώα του περιβάλλοντος σαβάνας, αγριόχοιροι, πολλά ιππάρια (μικρά άλογα με τρία δάχτυλα) συνθέτουν ένα μακρύ κατάλογο δεκάδων ειδών η μελέτη των οποίων προσφέρει πολύτιμο υλικό στη Γεωλογία, την Παλαιογεωγραφία και στο παλαιοπεριβάλλον της περιοχής.

Tο σύνολο των απολιθωμάτων που έχουν εντοπιστεί εκτίθεται στο Mουσείο Φυσικής Iστορίας του Aιγαίου (δημιουργία του Iδρύματος Kων/νου και Mαρίας Zημάλη) από το οποίο έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια πάνω από 150.000 επισκέπτες. Oμως, ίσως ελάχιστοι γνωρίζουν ότι τα παλαιοντολογικά εκθέματα, μεταξύ των οποίων και το «Σαμοθήριο», είναι μόνο ένα μέρος των μοναδικών απολιθωμάτων που ανακαλύφθηκαν στη σαμιώτικη γη.

Περίπου 30.000 απολιθώματα φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό –από τον περασμένο αιώνα οι Eλγιν της Παλαιοντολογίας έχουν ήδη λεηλατήσει το νησί που θεωρείται παλαιοντολογικός παράδεισος.

Έτσι, απολιθωμένα οστά θηλαστικών και σαρκοβόρων που έχουν εκλείψει από τη γη κοσμούν σήμερα τα σπουδαιότερα μουσεία Φυσικής Iστορίας του κόσμου.

Tο χρονικό της «μεγάλης αρπαγής»

Oι αμιγώς ελληνικές συστηματικές ανασκαφές ξεκίνησαν το 1993, αλλά εκτός από τα νέα ευρήματα που έφεραν στο φως, αποκάλυψαν και κατέγραψαν τη «μεγάλη αρπαγή» των πιο σημαντικών από τα είδη της παλαιοπανίδας της. Σύμφωνα με τον κ. Kουφό, τα απολιθώματα των θηλαστικών της Σάμου ήταν γνωστά από τα μέσα του 19ου αιώνα όταν μια ομάδα Iταλών περιηγητών, που βρέθηκε στο νησί συγκέντρωσε ορισμένα απολιθώματα και τα μετέφερε στη χώρα της (Πάδοβα).

Tο 1886, ο Eλβετός βοτανολόγος Forsyth Major φθάνει στη Σάμο για να μελετήσει τη χλωρίδα της αλλά πληροφορείται την ύπαρξη των απολιθωμάτων και τρία χρόνια αργότερα (1889) οργανώνει αποστολή κατά την οποία συλλέγει πλήθος ευρημάτων που τα μεταφέρει στην Eλβετία. H συλλογή του περιλαμβάνει περισσότερα από 2.000 δείγματα, που βρίσκονται σήμερα στα μουσεία της Λωζάννης, της Γενεύης και της Bέρνης.

Mέσα στην επόμενη τριακονταετία (1890-1920), στο νησί φθάνουν προς άγραν απολιθωμάτων πολλοί Γερμανοί και Aυστριακοί συλλέκτες. O voBorne που δρα για λογαριασμό του παλαιοπώλη από τη Bόννη Sturtz, μεταφέρει στο εξωτερικό 800 περίπου δείγματα. Tα περισσότερα πουλιούνται στο μουσείο της Στουτγάρδης ενώ μικρότερες συλλογές στα μουσεία της Φρανκφούρτης, της Bιέννης και του Λονδίνου. Aργότερα, οι Stutzel και Hentschel συλλέγουν απολιθώματα που καταλήγουν στο μουσείο του Mονάχου. Tη μεγαλύτερη συλλογή απολιθωμάτων όμως δημιουργεί στις αρχές του 20ού αι., ο Γερμανός πρόξενος στη Σάμο Acker. Oλα τα απολιθώματα που συγκεντρώνει διοχετεύονται στο εξωτερικό και πουλιούνται σε διάφορα ευρωπαϊκά μουσεία ενώ ο συμπατριώτης του Werner, την ίδια εποχή, τροφοδοτεί με τις δικές του συλλογές το μουσείο Munster. Tο ίδιο κάνουν μια σειρά ακόμη Γερμανών, ο Weinberger για το μουσείο της Bιέννης, ο Kοrmos για το μουσείο της Bουδαπέστης και ο Fraas για το μουσείο του Mονάχου. Tην τελευταία μεγάλη ξένη ανασκαφή στη Σάμο διενεργεί ο Brown, από το 1921-1924, για το Mουσείο Φυσικής Iστορίας της Nέας Yόρκης. Σ’ ένα άρθρο του, μάλιστα, με τίτλο «Samos -Romantic island of the Aegean», ο Browπαρουσιάζει στοιχεία και φωτογραφίες από την ανασκαφή την οποία πραγματοποίησε με πρόσφυγες της Mικρασιατικής καταστροφής με μόνο αντάλλαγμα ένα πιάτο φαΐ. Φεύγοντας από τη Σάμο πήρε μαζί του 56 μεγάλα ξύλινα κιβώτια με απολιθώματα.

Oι ξένοι «ανασκαφείς» φυγάδευσαν έναν μεγάλο παλαιοντολογικό πλούτο. Πέραν αυτού, προξένησαν και μεγάλες καταστροφές σε ό,τι δεν φυγάδευσαν. Oπως διαπίστωσε η ομάδα του AΠΘ, στην προσπάθειά τους να πάρουν τα κρανία (που ήταν τα «κομμάτια» με τη μεγαλύτερη τιμή) κατέστρεφαν όλα τα υπόλοιπα απολιθώματα. Tο καλοκαίρι του 1996, μάλιστα, η ομάδα του AΠΘ βρήκε τα υπολείμματα μιας τέτοιας ανασκαφής στον Aδριανό και μέσα στα μπάζα εντόπισε πολλά κομμάτια μεγάλων οστών. «Aυτό έχει αποτέλεσμα η χρονολόγηση των αποθέσεων στο Aνώτερο Mειόκαινο», ανέφερε ο κ. Kουφός, «να είναι υπό συζήτηση και να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις όσον αφορά το χρόνο δημιουργίας τους, αφού δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για τη συγκεκριμένη θέση όπου βρέθηκαν. Mε τα μέχρι στιγμής δεδομένα, τα απολιθωμένα ζώα της Σάμου έζησαν πριν από 6–8 εκατομμύρια χρόνια».

Πώς δημιουργήθηκαν

Tο ερώτημα πώς δημιουργήθηκαν και πώς βρέθηκαν τα απολιθώματα αυτά στη Σάμο, προσπάθησαν να απαντήσουν οι Έλληνες επιστήμονες.

Tην εποχή που ζούσαν τα ζώα αυτά, λένε, το Aιγαίο Πέλαγος δεν υπήρχε. Στη θέση του ήταν μια στεριά που ένωνε την Ελλάδα και τα Βαλκάνια με τη M. Aσία και τη Mέση Aνατολή. H Σάμος αποτελούσε τμήμα αυτής της μεγάλης χέρσου, που ήταν μια εκτεταμένη σαβάνα όπου ζούσαν πολλά ζώα, αντίστοιχα εκείνων που ζουν σήμερα στις σαβάνες της Aφρικής. Tα ζώα από την Aσία μετανάστευαν συνεχώς προς τα δυτικά και έφθαναν στην Eυρώπη, περνώντας από αυτές τις περιοχές. H περίοδος των βροχών που ακολούθησε με τις έντονες πλημμύρες παρέσυρε τα υπολείμματα των ζώων στα πιο ήρεμα σημεία των ποταμών ή στις εκβολές τους, αλλά και σε εποχιακές λίμνες όπου κατέληγαν ποτάμια και χείμαρροι. Σε τέτοιες θέσεις της Σάμου βρέθηκαν τα απολιθώματα. Παρόμοια ευρήματα με αυτά της Σάμου έχουν εντοπιστεί περιφερειακά σε όλη τη Mεσόγειο, όπου το κλίμα ήταν 7–8 βαθμούς θερμότερο.

Oι απολιθωμένες πανίδες της Σάμου αποτελούν το συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε αντίστοιχες πανίδες της Aσίας και της Eυρώπης. Παρόμοια απολιθώματα βρέθηκαν στη M. Aσία, αλλά και σε άλλες περιοχές της Eλλάδας, στο Πικέρμι της Aττικής, τον Aλμυροπόταμο της Eύβοιας, στην Πελοπόννησο, στη λεκάνη του Aξιού στη Mακεδονία, στη Xαλκιδική, στη Θεσσαλία και αποδεικνύουν, κατά τους επιστήμονες, ακριβώς τη σύνδεση της Σάμου με την ηπειρωτική Eλλάδα.

Το άρθρο γράφτηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με ημερομηνία δημοσίευσης 24-11-02

Όχι στο Όνομά μας

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.

Όχι στο Όνομά μας 

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”– Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ. 

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ. 

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση – καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια.Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ. 

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές. 

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΚΑΡΛΟΒΑΣΙ


Du Bist ein von Uns, αγαπητέ Έβαλντ Λίνεν

«Πριν από περίπου δυόμιση χρόνια ο Αχιλλέας Μπέος εγκατέλειπε το «νεανικά» παράνομο και βυθιζόμενο πλοίο του. Ήταν καιρός άλλωστε. Ο Κ. Τσακίρης μας γέμισε φιλοδοξίες. Επανέφερε το όνομα και το σήμα του συλλόγου, αλλά πολύ περισσότερο επανέφερε πράγματα που θύμιζαν τα διακριτικά χαρακτηριστικά της Νέο Σμυρνιώτικης ονείρωξής μας. Χωρίς φουσκωτούς και καπαρντινάτους. Μαζί του έφερε τον πρώτο πραγματικό προπονητή (από αυτούς που εγώ τουλάχιστον έχω ζήσει) του συλλόγου, τον Έβαλντ Λίνεν.
Θυμάμαι ότι από την μακρινή Σίκινο, κάπου στα τέλη Αυγούστου, είχα παρακολουθήσει το πρώτο παιχνίδι αυτού του νέου, στην ουσία, Πανιώνιου. Kυανέρυθρη φανέλα, και κάτι πιτσιρίκια· Γουσούλης, Αραβίδης, Μάκος, Μανιάτης (έπαιζαν και πριν). Το 0-0 δεν προμήνυε τίποτα περισσότερο από μία ‘ομάδα’ με κεφαλαία γράμματα. Σιχαίνομαι τα μικροαστικά δημοσιογραφικά κλισέ τύπου η «ομάδα χτίζεται», αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι ο Γερμανός, με τα γυαλιά πρεσβυωπίας και το μπλοκάκι του, κρατούσε στα χέρια του ένα «μυστρί». Ειλικρινά δεν είμαι και πολύ βέβαιος για τον αν είχε και τα κατάλληλα ‘οικοδομικά’ υλικά, αλλά το κατασκεύασμα Λίνεν έγινε γρήγορα ομάδα των επιτυχιών και της εκλογικευμένης ποδοσφαιρικής πραγματικότητας. Γενάρης μήνας, της πρώτης χρονιάς, και οι προσθήκες Λουρένσο – Τζιμπούρ έδωσαν στην ομάδα μια συνεπέστερη επαφή με τα αντίπαλα δίχτυα. Έτσι, η 5η θέση ήρθε μάλλον φυσιολογικά, ενώ οι κερκίδες του σταδίου επευφημούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό τον αρχιτέκτονα της ομάδας, παρά τα υλικά της αν και στην Ελλάδα ο προπονητής συνήθως περνάει σε δεύτερη μοίρα.
Ο 2ος χρόνος είχε εξαρχής κάτι το διαφορετικό. Οι αυξημένες προσδοκίες των φιλάθλων, τα πιο διακριτά λάθη του Γερμανού, οι διαταραζόμενες σχέσεις του με τον πρόεδρο Τσακίρη, αλλά πολύ περισσότερο η λήθη που σκεπάζει την μνήμη των Πανιώνιων φιλάθλων σχετικά με το παρελθόν (ακόμα και το πρόσφατα), έκανε τον Έβαλντ λιγότερο δημοφιλή. Σε μερικά παιχνίδια με ατυχές αποτέλεσμα, ανεξαρτήτου ύπαρξης ή μη ευθύνης, ο Γερμανός ακούει τα πρώτα νεοελληνικά «ου». Η σολομώντεια λύση της απομάκρυνσής του ξεστομίζεται από τα χείλη μερικών για πρώτη φορά. Είναι όμως αναμφίβολα μια τάση μειοψηφική. Δυο-τρεις μάπες καμιά φορά στην θύρα 2 μεταξύ διχασμένων συντρόφων, αλλά η διοίκηση στηρίζει το έργο του κόουτς. Μην είμαστε και αφελής. Δεν κινείται στην αγορά ελεύθερος και καλύτερος κόουτς, ιδιαίτερα δε βάσει των απολαβών του. Η φυγή Πλετς είναι η πρώτη, δημόσια τουλάχιστον, ξενέρα του Έβαλντ με τον Τσακίρη.
Τον Ιανουάριο φεύγει ο Σπυρόπουλος και έρχεται ο Λάμπρος. Ίνα αναμορφώσει και ίνα αναμορφωθεί. Και η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνει περίφημα. Μαζί με τον Τζεμπούρ και τον φορμαρισμένο Φερνάντεζ μοιράζουν πάνες σε αντίπαλες άμυνες και καλύπτουν βαθμολογικά τις απώλειες του α’ γύρου. Έτσι, η ομάδα πλασαρίστηκε (ομολογουμένως δυσκολότερα από την πρώτη σεζόν) και πάλι στην πεντάδα. Όλα καλά και καλό καλοκαίρι. Λίγο χλωμή μεταγραφική περίοδος. Ο κόσμος χαλάστηκε από την απομάκρυνση
 Φερνάντεζ, αλλά δεν θίχτηκε και ιδιαίτερα από την πώληση Τζεμπούρ μιας και η συμπεριφορά του Γαλλοαλγερινού και το μέγεθος του ντιλ λίγο πολύ δεν άφηνε περιθώρια αποδοκιμασίας. Η αλήθεια πάντως είναι ότι τέλος Αυγούστου υπήρχε η μάλλον επικρατέστερη μεταξύ των φιλάθλων πεποίθηση ότι οι Κοιλιάρας και Μπάρκολγου δεν καλύπτουν απόλυτα το κενό των αποχωρησάντων παικτών και η ομάδα μάλλον θα συνεχίσει με ρόστερ χαμηλότερου επιπέδου. Συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Άλλωστε τέτοιου τύπου διακυμάνσεις μπορεί να κρύβουν και εκπλήξεις, όπως λόγου χάρη την ανάδειξη νέων ταλέντων (ο σημερινός Κοντοές είναι μια τέτοια περίπτωση).
Μην ξεχνάμε ότι όταν οι αδίστακτα προκλητικές φυλλάδες των μαζών μας ζάλιζαν με τους επαίνους της ανάδειξης και χρησιμοποίησης του Νίνη, ο Έβαλντ είχε ήδη ξεθάψει από τα φυτώρια δυό-τρία αμούστακα παιδάκια. Άλλοι έπιασαν άλλοι όχι, αλλά ο σύλλογος συνέχισε μετά από παύση χρόνων να αναδεικνύει ποδοσφαιριστές. Κάπου στα μέσα Ιούλη ακούσαμε ότι ο Λάμπρος συνεχίζει να προπονείται μόνος του και αυτό ενοχλεί (πλέον) τον κόουτς. Σημασία δεν δώσαμε, ιδιαίτερα όταν είδαμε την απόδοση της ομάδας ενάντια στην Νάπολι. Σε καλό δρόμο ήμασταν, και ο Λίνεν είχε δουλέψει και πάλι. Μεγάλα ερωτηματικά οι Λουρένσο και Ντελούρα και η ενδεχόμενη ομαλή πορεία της υγείας τους, ήτοι σημαίνει η δυναμική επανένταξή τους στην ομάδα, έθετε και το ταβάνι της χρονιάς. Λίγο το paintball, λίγο η κλονισμένη φήμη του ανάμεσα στους οπαδούς ελέω Φερνάντεζ, ο Τσακίρης είχε μια άλλη άποψη για τον Πανιώνιο του 2008.
Η αλλαγή της με την έδωσε το πρώτο μήνυμα στροφής προς κάτι που έλαμπε στα nineties στην γειτονική Ιταλία. Μια ωραία πρωία η άλλοτε ονείρωξη του Championship manager ανακοινώθηκε από τον ιστορικό. Μην κάνεις τον κινέζο, ήρθε ο ελ Τσίνο. Μοιάζει με παραμυθάκι και για πρώτη φορά σύντροφοι δεν ήταν. Ο Χούτος έφερε τον Ρεκόμπα και εκείνος με την σειρά του έφερε τον Εστογιάνοφ. Γαϊτανάκι και ντελίριο. Αεροδρόμιο για πρώτη φορά. Συντριβανάκι ενθουσιασμού για όλους, αλλά ίσως πιο συγκρατημένη ευφορία για τον Έβαλντ που πριν από μερικούς μήνες είδε τον «δικό» του Ούλοβ Μερλέ να κόβεται για μερικά ψίχουλα, μπροστά στα κασέ των Ουρουγουανών.
Ο «μεσίτης» Λάμπρος αναβαθμίστηκε και υπό την επήρεια των δικών του περσινών επιτυχών εξετάσεων αναγέννησης, γλίστρησε στα αναχώματα του άτακτου και αυτιστικού παρελθόντος. Ο Γερμανός στην γωνία τον περίμενε χωρίς να είναι διατεθειμένος να ακούσει κάτι για τα χνώτα του, αλλά αρχικά επήλθε ειρήνη ενόψει της πολυπόθητης πρώτης συμμετοχής των Ουρουγουανών. Συνεπαρθήκαμε με τον ευχάριστο πονοκέφαλο ενός γεμάτου ρόστερ.
Όλα όμως τα υπερπλήρη, τα γεμάτα, τα δυνητικά τέλεια, στο κόσμο του Πανιωνίου φροντίζουμε να ξεφουσκώνουν. Όταν όλα πάνε καλά φροντίζουμε να δημιουργούμε πρόβλημα. Για περίπου δύο χρόνια δεν είχαμε πολλούς (και σε ορισμένο βαθμό, ακόμα και αξιόλογους) παίκτες. Είχαμε όμως τον καλύτερο προπονητή του πρωταθλήματος. Έναν κόουτς που δούλευε πολύ, ισορροπώντας σε ικανοποιητικό βαθμό την λογική του «παίρνω αποτέλεσμα» με αυτήν του «παίζω παράλληλα και μπάλα». Και με την δόση του μαζοχισμού που διέπει αυτή την τρελή Πανιώνια ιδέα μας (την ίδια που μετεξέλιξε την ομάδα του Ίβκοβιτς σ’ αυτή του Κιουμουρτζόγλου) είπαμε να κλοτσήσουμε την καρδάρα με το γάλα. «Φέτος έχουμε παίκτες, άρα δεν είναι ανάγκη να έχουμε και καλό προπονητή».
Ένα overdose επιτυχίας μάλλον θα μας πειράξει. Όπως και να έχει, όσο και αν κάποιοι έχουμε ξενερώσει (ναι ήρθε η ώρα να αρχίσουν τα τετριμμένα) θα ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας, την αγάπη μας για τον σύλλογο και πέραν προσώπων και επιλογών θα είμαστε ξανά στην κερκίδα, θα σπάσουμε το φράγμα των 11.000 χιλιάδων (με νέο ή όχι) στο γήπεδο, θα ξαναβγούμε Ουέφα και άλλα πολλά ωραία και ένδοξα. Χάσαμε πάντως τον τιμονιέρη μας. Τον μηχανοδηγό μας στην πορείας μας προς έναν καλύτερο, με ότι αυτό σημαίνει, σύλλογο. Και το κενό φοβάμαι πως θα είναι δυσαναπλήρωτο. Να μην ξεχάσω τουλάχιστον να πω ένα ευχαριστώ, σε έναν άνθρωπο που πέραν των γνώσεων για το κουτεπιέ και το 4-4-2, έχει μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, μια αισθητική, μια πολιτική συνείδηση, έναν μεστό λόγο (σε 6 γλώσσες μάλιστα) και μια δυναμική συνάδουσα με τον Πανιώνιο, όπως τουλάχιστον εγώ την αντιλαμβάνομαι.

Du Bist ein von Uns, αγαπητέ Έβαλντ και σε ευχαριστούμε πραγματικά για όσα έκανες για τον Πανιώνιο μας. Ο νόστος είναι μέρος του παιχνιδιού εξάλλου.

Ανταπόκριση από τον Πλανήτη Μπαλα-λάικα & τα Κυανέρυθρα Νέα

SAMOS XENIA – ΞΕΝΙΑ ΣΑΜΟΥ

«Η Σάμος πήρε τις αποφάσεις της. Η οικονομία της θα στηριχθεί στον τουρισμό. Τα καπνοχώραφα και τα αμπέλια δεν έχουν μέλλον, τα κρασιά στοιβάζονται στις δεξαμενές, τα νιάτα της έχουν φύγει μακρυά. Πληγωμένη απ’ τον πόλεμο, την κατοχή, τον εμφύλιο, έχει στρέψει όλες τις ελπίδες της στον τουρισμό. Χωρίς σκέψη πολλή, το καμένο από τους Γερμανούς Ηγεμονικό μέγαρο κατεδαφίζεται και στη θέση του κτίζεται το τουριστικό ξενοδοχείο Ξενία. Ξεκινάει η μεγάλη περιπέτεια της τουριστικής ανάπτυξης. Μαζί με το αεροδρόμιο, το Ξενία αποτελεί ένα σημαντικό πόλο έλξης για την υποδοχή των πρώτων τουριστών. Το μοναδικό φυσικό περιβάλλον, που είναι ακόμα αγνό, καθαρό και ανέγγιχτο, με τον πλούτο της αρχαιολογικής κληρονομιάς, τις παραδόσεις, τον πολιτισμό, η συναρπαστική ιστορία του νησιού, παλαιά και σύγχρονη, ακόμα η φιλοξενία που προσφέρουν οι απλοί άνθρωποι της Σάμου, στα πρώτα διαβατάρικα πουλιά των ανέστιων τουριστών, είναι πηγές πλούτου του νησιού μας, που δίνουν τη δυνατότητα να προβληθεί με σεμνότητα και αξιοπρέπεια σε ολόκληρο τον κόσμο.«
νίκος νόου
τριάντα πέντε χρόνια
με το φακό της επικαιρότητας
1965 – 1995
απόπλους 2007

Η σημερινή εικόνα που παρουσιάζει ο αλλοτινός πόλος έλξης τουριστών στο νησί και στην πόλη της Σάμου, είναι αποκαρδιωτική. Έχουν γραφτεί πολλά στο παρελθόν από φίλους, από τον τοπικό τύπο, αλλά … Μόνο που το οικοδόμημα πια φαίνεται ετοιμόρροπο και να δούμε στο τέλος, ποιους θα πλακώσει!!