Monthly Archives: Μαΐου 2010

Miles Davis : Kind of Blue

Miles Davis Dewey ΙΙΙ (26 Μαΐου του 1926 – 28 Σεπτεμβρίου 1991)
Αμερικανός τρομπετίστας , bandleader , και συνθέτης.


Θεωρείται ευρέως μια από τις πλέον σημαντικές μουσικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα! Ο Miles Davis ήταν με τις μπάντες του, στο επίκεντρο αρκετών σημαντικών εξελίξεων στη μουσική τζαζ , συμπεριλαμβανομένων των bebop , cool jazz , hard bop, modal jazz, και jazz fusion. 
Πολλοί γνωστοί και καταξιωμένοι μουσικοί υπήρξαν μέλη στις μπάντες του Davis, όπως οι σαξοφωνίστες Gerry MulliganJohn Coltrane, Cannonball Adderley, George Coleman, Wayne Shorter και Kenny Garrett ο τρομπονίστας JJ Johnson οι πιανίστες Horace Silver, Bill Evans, Herbie Hancock, Joe Zawinul , Chick Corea και Keith Jarrett, οι κιθαρίστες John McLaughlin, John Scofield και Mike Stern, οι μπασίστες Paul Chambers , Ron Carter , Marcus Miller και Dave Holland και οι drummers Philly Joe Jones, ,Tony Williams , Billy Cobham και Jack DeJohnette.



Στις 7 Οκτωβρίου του 2008, το άλμπουμ του Kind of Blue που κυκλοφόρησε το 1959, πιστοποιήθηκε σαν 4 φορές πλατινένιο από την RIAA , φθάνοντας τις πωλήσεις του στα 4.000.000 αντίτυπα!!
Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ έγιναν στο Studio της Columbia στη Νέα Υόρκη, στις 2 Μαρτίου και στις 22 Απρίλη 1959. 
Έπαιξε το σεξτέτο του Davis, αποτελούμενο από τους πιανίστες Bill Evans και Wynton Kelly , το ντράμερ Jimmy Cobb , το μπασίστα Paul Chambers , και τους σαξοφωνίστες John Coltrane και Julian «Cannonball» Adderley.



Το άλμπουμ συμπεριλαμβάνεται στα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών του περιοδικού Rolling Stone, καταλαμβάνοντας τη 12η θέση στη σχετική κατάταξη και στους 100 καλύτερους Jazz δίσκους του 20ου αιώνα, στον κατάλογο Ο ΑΙΩΝΑΣ ΤΗΣ JAZZ, του περιοδικού JAZZ & ΤΖΑΖ.

Coleman Hawkins

Γεννήθηκε στο St. Joseph του Missouri στις 21 Νοεμβρίου του 1904 και πέθανε στις 19 Μαΐου του 1969
Ευρύτερα γνωστός σαν τενόρος σαξοφωνίστας, για την επιτυχία του «Body & Soul«
Ο Coleman Hawkins διακρίθηκε σαν σολίστας παίζοντας τενόρο σαξόφωνο σε jazz ορχήστρες στις 10ετίες του ΄20 και του ’30, ηχογραφώντας και περιοδεύοντας στην Ευρώπη για πέντε χρόνια.
Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αμερική το 1939, με το δικό του συγκρότημα και τον επιτυχημένο του δίσκο, «Body & Soul».
Με τον ήχο του και το σωματότυπο του, ο «Hawk» (ή «Bean») ήταν ο κυρίαρχος σαξοφωνίστας της τζαζ για τέσσερις δεκαετίες, στις περιόδους της hot jazz, swing και bop.
Έπαιξε με όλους τους μεγάλους, από τους Bessie Smith και Duke Ellington μέχρι τους Thelonious Monk και Miles Davis.
Ξεχωριστή και ευλογημένη στιγμή, η μουσική του συνεύρεση με τον αξεπέραστο (προσωπική άποψη) Ben Webster το 1959 στο δίσκο «Coleman Hawkins Encounters Ben Webster»!!!



Τα κομμάτια του δίσκου:


1) Blues For Yolande
2) It Never Entered My Mind
3) Rosita

4) You’d Be So Nice To Come Home To
5) Prisoner Of Love
6) Tangerine
7) Shine On Harvest Moon


Η ηχογράφηση έγινε στην ετικέτα της Verve
Έτος : 1959
Συμμετέχουν :
Coleman Hawkins – tenor saxophone
Ben Webster – tenor saxophone
Herb Ellis – guitar
Ray Brown – bass
Alvin Stoller – drums
Oscar Peterson – piano


Αξίζει να διαβάσετε την παρουσίαση του notis58 στο Music Heaven!


Τα καλά όπως πάντα … έπονται!!!

Και εγένετο Rock ‘n’ Roll



Σαν σήμερα το 1954, ο Μπιλ Χάλεϊ και το συγκρότημά του Comets κυκλοφορούν το τραγούδι «Rock Around the Clock», που από πολλούς θεωρείται η ληξιαρχική πράξη γέννησης του Rock n Roll.




Το «Rock Around the Clock» είναι ένα τραγούδι βασισμένο σε 12μετρο blues, που γράφτηκε από τους  Max C. Freedman και James E. Myers (ο οποίος εμφανίστηκε αργότερα με το ψευδώνυμο «Jimmy De Knight») το 1952. 
Η πιο γνωστή όμως και πιο επιτυχημένη έκδοση ηχογραφήθηκε βέβαια, από τους Bill Haley and His Comets το 1954.

Δεν ήταν ούτε η πρώτη rock and roll ηχογράφηση , ότι ο πρώτος επιτυχημένος δίσκος του είδους (ο Bill Haley είχε ήδη μπει στο αμερικάνικο chart με το «Crazy Man, Crazy» το 1953, και το 1954 το «Shake, Rattle and Roll«, έφτασε στο # 1 στον κατάλογο του Billboard στο R & B chart).
Η ηχογράφηση του Haley έγινε ύμνος για την επαναστατημένη νεολαία των Fifties και θεωρείται ότι είναι το τραγούδι που, περισσότερο από κάθε άλλο, έφερε το ροκ εν ρολ στην παραδοσιακή κουλτούρα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Το τραγούδι είναι ταξινομημένο στο # 158 στον κατάλογο του περιοδικού Rolling Stone, στη λίστα με τα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών.
Αν και ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά από την ιταλο-αμερικανική μπάντα Sonny Dae and His Knights, η πιο διάσημη εκδοχή του από τους Bill Haley and His Comets, δεν ήταν απλά μια διασκευή. 
Ο Myers υποστήριξε ότι το τραγούδι είχε γραφτεί ειδικά για τον Haley, αλλά, για διάφορους λόγους, ο Haley δε μπορούσε να το ηχογραφήσει μέχρι τον Απρίλιο του 1954.
Ο αρχικός, πλήρης τίτλος του τραγουδιού ήταν «We’re Gonna Rock Around the Clock Tonight!», που στη συνέχεια μειώθηκε σε «(We’re Gonna) Rock Around the Clock». Αν και αυτή η μορφή γενικά χρησιμοποιήθηκε μόνο στις εκδόσεις του Bill Haley το 1954 στην ηχογράφηση της Decca Records.
Οι περισσότερες από τις άλλες ηχογραφήσεις αυτού του τραγουδιού από τον Haley και άλλους (συμπεριλαμβανομένου και του Sonny Dae ) συντόμευσαν τον τίτλο σε «Rock Around the Clock».


Κοινοποίηση στο facebook

Όπως Στρος έτσι θα κοιμηθείς…

Η ζωή είναι ένα μεγάλο εστιατόριο. Μπαίνεις μέσα, διαλέγεις, παραγγέλνεις, τρως, πίνεις, απολαμβάνεις και φυσικά στο τέλος έρχεται και η ώρα του λογαριασμού. Ότι και να γίνει δηλαδή στο τέλος πληρώνεις!
Κάτι ανάλογο έγινε και με εμάς, μόνο που το καταλάβαμε τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Ο λογαριασμός ωστόσο είναι λίγο φουσκωμένος, γιατί ενώ νομίζαμε ότι ήταν table d’hote και παραγγέλναμε χωρίς να κοιτάμε τιμοκατάλογο, ήρθε η ώρα του a la carte!
Έτσι, ενώ ο καθένας μας έφαγε κάτι λίγα σε ημιυπαίθριους, γρηγορόσημα, μαύρη εργασία, αυθαίρετα και έκτακτους διορισμούς με ολίγη sauce από φοροδιαφυγή, καλούμαστε να πληρώσουμε τα καγέν και τις πισίνες που έγιναν με μίζες φίνες, καθώς και τα «αναψυκτήρια» ή τα πούρα των μαίτρ της πολιτικής που μας σερβίριζαν συνοδευόμενοι ο καθένας από χιλιάδες γκαρσόνια, δημοσίους υπαλλήλους, που μας πλασάριζαν τόσα χρόνια το φαγητό πασπαλισμένο με φούμαρα.
Τώρα πιασμένοι στη μέγγενη του ΔΝΤ και της ΕΕ αναρωτιόμαστε αν η κατάσταση παλεύεται ή αν πρέπει να γίνουμε μετανάστες…

Από το Weekly Telecom