Category Archives: ΚΟΥΒΑ

Ry Cooder & Manuel Galbán – Mambo Sinuendo

MAMBO SINUENDO won the 2004 Grammy Award for Best Pop Instrumental Album. «Patricia» was nominated for the 2004 Grammy Award for Best Pop Instrumental Performance.

Ry Cooder, the guitarist/composer/arranger behind the Buena Vista Social Club and numerous film scores (JOHNNY HANDSOME, PARIS, TEXAS), is back with a suave collection of tunes infused with more of the sinuous rhythms from Cuba. Just as we are comfortably settling into the seductive feel set up on the opening track, «Drume Negrita,» enter Mr. Cooder’s languorous pedal steel and we are transported beyond the south-of-the-border to a place both exotic and intriguing. On this set, Cooder is teamed with the leader of the popular 60’S and 70’s group Los Zafiros, Manuel Galban. Galban and Cooder trade tasty and occasionally quirky riffs that put their distinctive guitars front and center. The mutual admiration these artists have for one another exudes a contagious warmth and wealth of good humor that underlies all the proceedings. The temperature rises on «Monte Adentro,» courtesy of a wonderfully lucy-goosey rhythm section and a tres solo by Mr. Cooder and on the title track, a melody in signature style is served up by none other than Herb Albert.

As Cooder has written – »You can look at this as a road trip through different worldless fantasy landscapes. Sometimes you’re in bright daylight, sometimes the streets are dark & empty. You’re riding with the Conjunto Sinuendo – drummers Jim Keltner & Joachim Cooder, Conga-player »Anga» Diaz, & bassist Cachaito Lopez, to hold you on the road. High performance Twang!» Slipcase. Nonesuch. 2003.

Recorded at Egram Studios, Havana, Cuba; Capitol Studios and Sound City Studios, Los Angeles, California.

Personnel: Ry Cooder (guitar, slide guitar, steel guitar, electric piano, vibraphone, tres); Manuel Galban (guitar); Herb Alpert (trumpet); Orlando Cachaito Lopez (bass); Jim Keltner, Joachim Cooder (drums); Gregorio Hernandez Rios «Goyo», Maximino Duquesne Martinez, Marcos H. Scull, Yosvani Diaz (bata drums); Miguel «Anga» Diaz (conga); Juliette & Carla Commagere (background vocals).

This information from
Duerme Negrita (Ernesto Grenet) — 5:00
Monte Adentro (Arsenio Rodríguez) — 2:53
Los Twangueros (Manuel Galbán/Ry Cooder) — 4:42
Patricia (Perez Prado) — 3:29
Caballo Viejo (Simón Díaz) — 3:51
Mambo Sinuendo (Manuel Galbán/Ry Cooder/Joachim Cooder) — 2:31
Bodas de Oro (Electo Rosell «Chepin») — 4:40
Échale Salsita (Ignacio Piñeiro) — 4:27
La Luna en Tu Mirada (Luis Chanivecky) — 4:13
Secret Love (Paul Francis Webster/Sammy Fain) — 5:49
Bolero Sonámbulo (Manuel Galbán/Ry Cooder) — 4:31
María la Lo (Ernesto Lecuona) — 4:19

Απ’ όλους τους χαρακτήρες στο Buena Vista Social Club, ο Manuel Galban ήταν αυτός που φαινόταν πιό πιθανό να «σκεφτεί λίγο διαφορετικά». Του αρέσουν οι πειραματισμοί. Μεγαλώνοντας στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, βρέθηκε στην εποχή που η Κουβανική μουσική άρχισε ν’ακολουθεί ποπ και τζαζ δρόμους, μέσα από τις φουτουριστικές δημιουργίες συνθετών όπως ο Perez Prado και ο Frank Emilio, που οδηγούσαν τη λάτιν μουσική πέρα απ’ την παράδοση… 

Ο Galban τότε ήταν μέλος των Los Zafiros,ενός Κουβανικού Doo-wop σχήματος,στο οποίο είχε το ρόλο του κιθαρίστα και του ενορχηστρωτή.
Την ώρα που οι περισσότεροι μουσικοί,στην ερώτηση «Πως θα έπαιζε ο Lenny Tristano το Danzon ;»,θα σου απαντούσαν πως ο Lenny έχει πεθάνει και γι’αυτό δεν έχουν ιδέα,ο Galban ενδιαφέρεται γιά τη μουσική σαν κάτι το φανταστικό.

Ο Ry Cooder είναι ένας «μουσικός του κόσμου», ο οποίος έκανε τον κόσμο να στραφεί στη μουσική της Κούβας, χάρη στη συνεργασία του με ντόπιους μουσικούς (Buena Vista Social Club 1997).
Γνωστός γιά τις συνεργασίες του, με τον Ινδό κιθαρίστα Vishwa Mohan Bhatt (Meeting by The River 1993) και τον Αφρικανό Ali Farka Toure (Talking Timbuktu 1995), αλλά και τη συμμετοχή του στο Let it Bleed των Rolling Stones και τη δημιουργία του soundtrack της ταινίας, Παρίσι Τέξας του Wim Wenders, ο Cooder φαίνεται να μη γνωρίζει μουσικά σύνορα.«Όλοι οι μουσικοί μοιάζουν μεταξύ τους.Αν σκεφτείς τι τους ταρακουνά και τι τους αγγίζει,είναι το ίδιο πράγμα, απλά σε διαφορετικές εκδοχές»,θα πει.
Έξι χρόνια μετά το Buena Vista, ο Cooder ήθελε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.

Ο Galban και ο Cooder, ένοιωσαν πως υπάρχει ένας ήχος, ο οποίος δεν έχει εξερευνηθεί.Μιά Κουβανική ορχήστρα, με ηλεκτρική κιθάρα, που θα μπορούσε να μιμηθεί την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’50.
Οι δύο κιθαρίστες πλαισιώθηκαν από δύο ντράμερς,κρουστά και μπάσο,σε μιά εκδοχή «σεξτέτου», με αρκετή ιπποδύναμη που θυμίζει Big Band, όμως και τη λεπτότητα ν’αποκαλύψει το μυστήριο κλασσικών κομματιών, και βρέθηκαν στον cool κόσμο της Mambo-Jazz. Κάπου ανάμεσα στον Perez Prado και τον Henry Mancini.
Μπορείτε να δείτε το Mambo Sinuendo σαν ένα δρόμο με φανταστικά τοπία.Μερικές φορές βρίσκεστε στο φως της ημέρας,κι άλλες φορές οι δρόμοι είναι σκοτεινοί και άδειοι.
Ταξιδεύετε κι έχετε τους Ry Cooder, Manuel Galban (κιθάρες) Jim Keltner, Joachim Cooder (ντραμς) Conguero “Anga” Diaz (κονγκας) και τον μαέστρο Cachaito Lopez (μπάσο), γιά να σας κρατούν στο δρόμο.
Το Mambo Sinuendo, είναι Κουβανική ψυχή σε υψηλή απόδοση και φαίνεται πως οι μουσικοί το διασκέδασαν. 

Ibrahim Ferrer – Buenos Hermanos

BUENOS HERMANOS won the 2004 Grammy Award for Traditional Tropical Latin Album.

Ibrahim Ferrer’s first project in four years once again found him in the studio with producer/guitarist Ry Cooder. The result is BUENOS HERMANOS, yet another trip into the world of traditional Cuban music, sparked by the success of the Buena Vista Social Club. Cooder rides herd on a collection that’s an irresistible collage of bottom-heavy congas and bongos, plunking bajo, call-and-response vocals, and horn arrangements that bob and weave throughout. Ferrer’s rich vocal style slips in perfectly, whether he’s bouncing along in the spry «Boquinene» or ripping up the sizzling son «Hay Que Entrale a Palos a Ese.»

Ferrer’s skill as a balladeer comes through readily as he caresses each word in the lush bolero «Mil Congojas,» buoyed by the guitars of Cooder and Los Zafiros member Manuel Galban. Equally impressive are guest appearances by Flaco Jimenez, whose squeezebox is the perfect complement to Ferrer’s croon, and the Blind Boys of Alabama, whose uplifting harmonies on «Perfume de Gardenias» transcend any language barriers. Even «Oye El Consejo,» a metaphorical song dealing with Cuban society’s complex attitude towards race, provides a chance to shake your hips while making you think.

Ferrer’s first release since 1999s gold-certified debut Buena Vista Social Club Presents. Ibrahim Ferrer is full of surprises. The band includes Blind Boys of Alabama and Jon Hassell on trumpet. 13 tracks with Slipcase. Nonesuch. 2003.

Recorded at Egrem Studios, Havana, Cuba.

Personnel: Ibrahim Ferrer (vocals); Clarence Fountain, Joe Williams (vocals); Manuel Galbán (acoustic guitar, electric guitar, piano, organ); Ry Cooder (acoustic guitar, electric guitar); Mario Fernandez, Gerardo García, Silvio Duquesne, Ariel Sarduy, Ana Julia Badia, Rogelio Martinez, Jr., Hugo Cruz (violin); Robert Herrera, José G. Marón, Marta Amelia Salgado, Ricardo Fernandez, Enrique Navarro (viola); Alejandro Rodriguez , Arelis Zaldivar, Roy Avila (cello); Flaco Jiménez (accordion); Pantaleón Sánchez, Modero Mekanisi, Javier Zalba (alto saxophone); Rafael ‘Jimmy’ Jenks, Antonio Jimenez, Gil Bernal, Alfred Thompson (tenor saxophone); Ventura Gutierrez (baritone saxophone); Luis Alemañy, Jon Hassell , Manuel «El Guajiro» Mirabal, Alejandro Pichardo (trumpet); Chucho Valdés, Roberto Fonseca (piano); Jim Keltner, Joachim Cooder (drums); Miguel «Angá» Diaz (congas, bongos, claves); Demetrio Muniz, Bernardo Choven Garcia (congas); Isél Martínez (bongos); Amadito Valdés (timbales).

Audio Mixer: Jerry Boys.

Recording information: EGREM Studios, Havana, Cuba; Sound City Studios, Los Angeles, CA; Sunset Studios.

Photographer: Christian Jaspars.

Personnel includes: Ibrahim Ferrer (vocals); Manuel Galban (electric guitar, organ); Ry Cooder (electric guitar); Lemay Olano, Rogelio Martinez (violin); Roberto Herrera (viola); Arley Zaldivar (cello); Flaco Jimenez (accordion); Javier Zalba, Pantaleon Sanchez (alto saxohone); Antonio Jimenez, Carlos Oviedo (tenor saxophone); Ventura Gutierrez (baritone saxophone); Jon Hassell, Manuel «Guajiro» Mirabel (trumpet); Chucho Valdes, Roberto Fonseca (piano); Orlando «Cachaito» Lopez (bass); Joachim Cooder (drums); Amadito Valdes (timbales); Miguel «Anga» Diaz (bongos, congas, clave); Jim Keltner, Joachim Cooder (percussion); Pepe Maza, Alberto » Virgilio» Valdes, Juliette Commagere, Carla Commagere (background vocals); The Blind Boys Of Alabama.


1 Boquiñeñe
2 Buenos hermanos
3 La música cubana
4 Guaguancó Callejero
5 Naufragio
6 Como el arrullo de palma
7 Perfume de gardenias
8 Mil congojas
9 Hay que entrarle a palos a ése
10 No tiene telaraña
11 Fuiste cruel
12 Boliviana
13 Oye el consejo


Buena Vista Social Club At Carnegie Hall

Buena Vista Social Club
Buena Vista Social Club at Carnegie Hall
World Circuit

There is an old joke about a young man walking the streets of New York City with a violin case under his arm. After failing to find the address he’s looking for, he stops and asks the first person he sees for directions. «How do I get to Carnegie Hall?» he inquires. Without blinking an eye, the other man replies, «Practice, my dear man, practice.» Ten years ago this prestigious hall, which has witnessed some of the best musicians and bands through the ages, hosted a «one-off» event featuring the Buena Vista Social Club band.

It has been said that every artist who stands on the Carnegie stage is standing on history anchored by excellence. And surely, the Buena Vista debut cannot be described otherwise than as momentous. Beside becoming the all-time best selling record in the world music genre, the Buena Vista Social Club (World Circuit, 1997) studio album did something more than that—it promoted Cuban culture in a way that hadn’t been done before (or since Tony Montana). The record was brimming with magic and full of songs from the vast trove of musical treasures with which Cuba is plentiful.

But the performance at Carnegie Hall on the 1st of July 1998 remains the pinnacle of the Buena Vista project. Ten years after the event, Buena Vista Social Club at Carnegie Hall has been, at last, released—for everyone who was there to remember, and everyone else to enjoy.

It’s possible that no music has ever appealed to so many people around the globe as has Cuban music. With so many different roots and influences, no wonder it has enchanted and seduced such a diverse collection of peoples. Somehow there is something for everyone. The island’s music, instruments and dances are mostly of European (particularly Spanish) and African origin. Most forms of the present day are creolized fusions and mixtures of these two great sources. Large numbers of African slaves and European (mostly Spanish) immigrants came to Cuba and brought their own forms of music to the island. There were even Chinese indentured laborers later in the 19th century.

All these peoples brought their musics and instruments and the plethora of influences spawned a myriad of styles. Since the 19th century, Cuban music has been hugely popular and influential throughout the world and has produced many celebrated artists and songs. Through the years, music has been the most exported Cuban product beside cigars, rum and revolutions.

But the Buena Vista Social Club album, the Wim Wenders film and subsequent solo recordings by some of the participants were truly a revolution. Artists like these don’t come along too often, and though some of them were well known and respected prior to Buena Vista, it took 70, 80 or 90 years for their 15 minutes of fame to come on a global level.

The music throughout Buena Vista Social Club at Carnegie Hall is a deep pleasure—melodic and full of warmth. The songs beg for motion from the listener. «Chan Chan» will surely draw a smile on your face as soon as you hear the now familiar chords. It is impossible to remain still while listening to songs like «Candela,» «El Cuarto de Tula» and «El Carratero,» as they raise the temperature with impassioned vocals and faster tempos. The boleros—»Quizas, Quizas,» «Veinte Anos» and «Dos Gardenias»—are magnificent. There are three tracks heard on Introducing Ruben Gonzales (World Circuit, 1997)—»Mandinga,» «Siboney» and «Almendra.»

As for guitarist (and producer) Ry Cooder, his performance may be surprising to those familiar only with his signature style. Here he’s a tender and sensitive contributor who never dominates (check «Silencio»). Cooder nevertheless plays a key role in an ensemble that has produced a highly enjoyable debut. Glimpses of the triumph at Carnegie Hall can be seen in the Wenders movie, where the group is seen performing «Chan Chan» for their encore (not included on the audio disc), and when bandleader Juan de Marcos’ aunt brought the Cuban flag on the stage.

With high-spirited ecstasy sprinkled throughout this recording, Buena Vista Social Club at Carnegie Hall is a hard album to sit still through, and an even harder one to listen to just once. These songs recapture the magic of the studio record. They shine with the same glow and evoke an era that is long gone.

CD1:Chan Chan; De Camino A La Vereda; El Cuarto De Tula; La Enganadora; Buena Vista Social Club; Dos Gardenias; Quizas, Quizas; Veinte. CD2: Orgullecida; Y Tu Que Has Hecho? Siboney; Mandinga; Almendra; El Carretero; Candela; Silencio.

Personnel: Octavio Calder: trumpet; Joachim Cooder, drums, percussion; Ry Cooder, guitars; Angel «Terry» Domech, congas; Ibrahim Ferrer, vocals; Roberto Garcia: bongos, cowbell, guiro; Hugo Garzen: vocals; Juan de Marcos Gonzalez: bandleader, coro, guiro; Ruben Gonzalez, piano; Pao Leyva: vocals; Manuel «Puntillita» Licea: vocals; Orlando «Cachato» Lopez: bass; Manuel «Guajiro» Mirabal: trumpet; Eliades Ochoa: guitar, vocals; Omara Portuondo: vocals; Jesus «Aguaje» Ramos: bandleader for Ruben Gonzalez, trombone; Salvador Repilado: bass; Compay Segundo; guitar, vocals; Benito Suarez Magana: guitar; Barbarito Torres: laoud; Alberto «Virgilio» Valdes: maracas, coro; Amadito Valdes: timbales.


Δημήτρης Παρούσης : πάρε ένα σάκο κι έλα – ΚΟΥΒΑ

Πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου η παρουσίαση του βιβλίου «ΚΟΥΒΑ» του Δημήτρη Παρούση. Η εκδήλωση είχε μεγάλη επιτυχία. 

Ο κόσμος είχε κατακλύσει την αίθουσα και διψούσε για να πάρει πληροφορίες και λεπτομέρειες από τις εμπειρίες του Δημήτρη.

Το βιβλίο του που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ» γίνεται μια προσπάθεια αυθόρμητης καταγραφής της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στην Κούβα, μέσα από τη ματιά ενός δημοσιογράφου-ταξιδευτή και των συναισθημάτων του όπως τα έζησε στην περιπλάνησή του στην Κούβα. Παράλληλα δίνονται οι βασικότερες και πλέον χρήσιμες πληροφορίες για όποιον θελήσει να ταξιδέψει στο νησί του Κάστρο.

Επίσης στο βιβλίο περιλαμβάνεται η έρευνα για την καταγραφή του ελληνικού στοιχείου και των Ελλήνων που ζουν στην Κούβα.
Πρόκειται για μια εκδοτική προσπάθεια που συνδυάζει τον παλιό και τον σύγχρονο τρόπο επικοινωνίας. Από τη μία τα κείμενα και από την άλλη η αμεσότητα του Ίντερνετ. Ένας αμφίδρομος τρόπος ενημέρωσης και ανάγνωσης.

Τα βιβλία που είχαν προορισθεί για την εκδήλωση, τελικά αποδείχθηκε οτι ήταν πολύ λίγα και εξαντλήθηκαν σε λίγη ώρα.
Ο Δημήτρης Παρούσης απαντούσε πρόθυμα σε κάθε ερώτηση και προσδιόρισε το καινούριο του ταξίδι για το τέλος του επόμενου μήνα. 
Στο τέλος υπέγραψε τα βιβλία του, γνωρίζοντας από κοντά τους «συνταξιδιώτες» του, προτρέποντάς τους να ετοιμάσουν τους σάκους τους.